22 Kasım 2020 Pazar

02012018

İşte milyonlarca farkli surat, milyarlarca farkli beden, yüzlerce gezegen, binlerce mahalle, tonlarca ev arasinda dört kişilik, iki odali bir evde bir beton üzerinde oturmuş kendimi izliyorum. Üstelik tek başimayim. Yalniz bu odada, bu evde ya da bu mahallede değil, kilometrelerce ölçülemeyen dünyada, sayica bilinmeyen gezegenlerin, büyüklüğü ölçülemeyen galaksiler ve koskoca evren arasinda tek başimayim. Rakim orantisizca artarken, tüm dünyanin nufüsu bire iniyor. Tanri tüm dikkatini üzerimde toplamiş, beni izliyor. Yavaşça siliniyorum hafizalardan, unutuluyorum. Hücrelerimin gerçekleştirdiği tüm metabolik olaylar hizlaniyor. Hepsini hissedebiliyorum. Çalan şarki bir rüzgar gibi kulaklarimdan yavaşça süzülüp geçiyor. Spor yaparken ağriyan kaslarim sizliyor. Yağan yağmur sesini yitiriyor, renkler canlaniyor. Algilarimi açik tutmami gerektirecek tüm şeyler benden uzaklaşiyor. Beynim düşünmeyi birakiyor. Hislerim birer birer benden uzaklaşiyor. Bomboş kaliyorum. Gülümsemeye başliyorum. Huzur tüm ruhumu sariyor. Yalnizliğin bile el sürmediği noktalarda kol geziyor. Kendimi uzun zamandir yaşamadiğim bu hissiyata birakiyorum. Yere boylu boyunca uzaniyorum. Yerin soğukluğu, ışığın gözüme vuruşu, şarkinin ağir ağir duyuluşu... Bayilmişta ayilmiş gibi hissediyorum. Hala gülümsüyorum, cama yapişmiş yağmur tanelerini görebiliyorum. Kendimi akişa birakip şarkiya kapiliyorum. Ruhum yavaşça bedenime geri dönüyor, beynim yeniden düşünmeye başliyor. Gülümsemem siliniyor. Yavaşça hatirliyorum, hayata geri dönüyorum, gürültüler başliyor, tavana bakiyorum. Ben bu gecede kendimden nefret ediyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Perdeler ve Yaşam

Işık süzülüyor camdan odama. Dağınık eşyalar, loş bir ışık, karmaşık gökyüzü, kızıl gün batışı... Birazdan karanlık çökecek, evlerin ışıklar...