"yoldan aşağı yürüyorum, derinlerdeki hatıralar sonsuza dek geçmişe gömülüler."

     Açık kalmış pencereden dışarı sarkan perdenin sokak lambası altındaki gölgesini izliyorum. Kaç gece suratıma çarparak esen rüzgara kapılıp gitmek istedim, kaç gece şu siyah gökyüzünde kaybolmak istedim, bilemezsin. Dışarının sessizliğine ritim tutuyor kalbim. Sessiz gecelerden topla beni.

     Çalınmış duyguların eşiğinde, bekliyorum yeni bir heyecanın belirmesini. Sigaranın dumanına karışmak istiyorum, beynim ıssız bir çöl kadar durgun şimdi. Düşünemiyorum, hatırlayamıyorum, bir yere ait olamıyorum... Silinmiş acıların eşiğinden topla beni.

     Kararmış sonları izliyorum şimdi. Her sonun başlangıcındayım, mutlu bitmesi için bir şeylerin. Havaya karışıyor nefesim, kimse unutmazken geldiği yeri ben nereden geldiğimi dahi bilmiyorum. Koca bir belirsizlikte izliyorum seni, ruhuma kazınmış benliğini. Karanlıklardan topla beni.

     Aydınlığa kavuşmak, bulutlara dokunmak kadar uzak şimdi. Gece gündüze kavuşur, güneş doğar. Sokaklar aydınlanır, benim odama uzanmasa da aydınlığı... Odamın duvarları acırcasına bakar yüzüme. Sen yine de bekle beni. Trenlerin uğradığı son durakta, güneşin doğduğu ufukta, sessizliğin bittiği o anda ve karanlığın unutulduğu noktadayım ben. Düştüğünde toplamak için seni...