24 Haziran 2021 Perşembe

Başarı.

   Hırsım bedenimi zehirliyor. Yalnızca uzanmış yok olmayı deniyorum bugün. Dışarıda parlayan güneş, insanların sesi, hayatın akışı hepsi siliniyor yine. Yalnızca ben varım, ben ve beni yaşatan hırsım. Ağlayarak dinlediğim şarkılara yüzümdeki buruk tebessümle eşlik ediyorum bugün. Yolu yarılarken karşılaştığım tüm engeller gözümün önüne geliyor, geçirdiğim krizler, hissttiğim yalnızlık, söylenen sözler... Hepsini yalnızca hatırlıyorum. İçimde tarifi imkansız hisle bakıyorum yalnızca. Aklımdan başka gidecek yerim yok bugün. Aklımın dipsiz kenarları ruhuma tebessüm ediyor. Yorgunluk hissediyorum, kafamı kaldıramayacak kadar ağır düşüncelerim. İstemsizce öne düşüyor başım. Yalnızca uzanıyorum. Silmek istemiyorum hiçbir şeyi, unutmak istemiyorum bugün. Her şeyi hatırlıyorum, hepsiyle var oluyorum bugün.

   Bedenim aklıma yenik düşerken hissediyorum yorgunluğumu. Tüm bu telaşe, tüm hüzünler, tüm yaşanmışlıklar, tüm çabam, tüm adımlarım... Her şey bitmiş gibi karşımda dimdik dikiliyor, veda etmek istercesine. Geçmişi silmek mümküncesine... Oysa geldiğim noktaya bakıp hepsine gülümsüyorum bugün. Her şeyi kabullenmiş, hepsiyle barışmış. Bir sigara yakıp dumanında kayboluyorum bugün. Ruhum her duman gibi yükseliyor yattığım yerden. Yükselerek geçmişe uzanıyor, geleceğime bakıyorum. Hepsini düşünürken bedenim yavaşlıyor. Sesleri duymuyorum artık, gözlerim bulanıklaşıyor. Her yeni his müthiş bir huzur sağlıyor bedenime. Huzur beni zehirliyor.

   Sessize bakıyorum kendime. Dışarıdan, içimden... Yükselen her yeni çığlık sessizlik olarak dönüyor, kalp atışlarımı hissedebilsem de yavaşlıyor. Kendimi kendime bırakıyorum bugün. Beni var eden acılarımla huzur buluyorum. Yeniden var oluyorum.

   Yalnızca gülümsüyorum kendime. Yaşanmışlıklara, yaşanacaklara. Her olasılık zihnimde canlanarak var olmayı bekliyor. Var edeceğim günü bekliyor. Geçmiş etkilerini göstermeden içimde yaşıyor. Önümde açılan yollara, geçmişte yaşadığım engellere bakıyorum. Yalnızca gülümsüyorum bugün ve hissediyorum... Kulağımda yankılanan tek bir cümle var. Düşünüyorum, yıllar önce ağlayarak inandığım şeyler... Başardım bugün.

24 Mayıs 2021 Pazartesi

Gece.

     Gecenin en acımasız saatlerinde penceremden sokağı izliyorum yine. Tepeden tüm ışığı ile sessiz sokağı aydınlatan sokak lambası yanmıyor bugün. Geceyi aydınlatan tek şey sigaramın ucundaki belli belirsiz ateşken karanlık büyüyerek yutuyor beni. Karanlıkta göremediğim kaldırımları ezberimden yürüyorum sanki. Sigaramın dumanı dağılarak gökyüzüne karışırken onu göremiyorum. Ama rüzgar gibi dumanı da yüzüme çarparak geçiyor şimdi önümden. Hayatımın karanlık dönemleri gibi, görünmüyor bu gece bana şehir.
     Eskilere gitmekten hoşlanmasamda bir sabah uyandığımda görmek istediklerim koca beton yığınları ve bir sürü biçimsiz kaldırımdan çok daha fazlası yine bugün. Hiç değişmeyen olayların, her gün değiştirdiği benliğime sakin bir bakış atıyorum. Herkesin uyuduğu bu saatlerde daha fazla hakimim bu şehre.
     Elde ettiklerimden çok edemediklerime bakıyorum bugün. Dışarıdan göründüğü gibi olmayan olayların hepsiyim bugün. Sessizliğin huzuruna muhtaç bir şekilde bakıyorum bu kez dünyaya, bu şehre, bu sokağa... Penceremden ayrılmadığım geceler her şey çok daha karmaşık bir o kadar da basit gibi geliyor gözüme. Sessizce silinmek istiyorum bu gece de.
    Sessizce silinmek... Bu şehire fazla geliyor benliğim. Tanrım beni duyuyor olduğuna inanmaya ihtiyacım var bu gece.

6 Mart 2021 Cumartesi

Gölge.

     Sessizce sığınıyorum gölgeme. Kalmamış kendime bile tahammülüm artık. Gökyüzüne sıkıştırdığın evrenin tasvirinden daha canlı zihnimdeki hücreler şimdi. Ne kadar direndim burada kendime ? Ne kadar zaman geçti benliğimde ? Kaç kere ihanet ettim kendime ? Saymadım, saymayı unuttum.
      Tüm uyaranlar artmış ve beynim yorulmuşken duymak istemiyorum bu gece hiçbir sesi. İstiyorum ki sokak lambası sönsün, asfalt sesleri durulsun, konuşmalar azalsın, gördüklerim silinsin... İstiyorum ki yaşamak bir an olsun dursun. Yalnızca dinleneyim. Küçücük pencereme sığan sokak, küçücük sokağa sığan gökyüzü ve şu küçücük gökyüzüne sığan evren yalnız bir an için yavaşlasın. İçimde başlayan savaşlara başka bir çare bulamıyorum bugün. İçimde yaşattığım kargaşa beni ezerek evrene dağılıyor sanki. Hayalime sığmayan dev gezegenler eziliyor, yıldızlar sönüyor... Gürültüler, renkler ve kargaşa büyüyor. Bense aksine küçülüyorum, yok olurcasına. İstiyorum ki bu kaos bir an için dursun. İstiyorum ki şu sokak kedisi beni anlasın.
     Gecenin ilerleyen saatlerinde sessiz ve yorgunum sadece. Düşünmem gereken onca yükün ağırlığı dert olmuş içimde, inat edercesine gözlerim gökyüzünde. Sigaralar tüketerek yalnızca susuyorum kendime. Yalnızlıktan çatlamış ellerimle oturuyorum öylece. Uykusuzluğun zihnimde açtığı kargaşaya, sessizliğin oluşturduğu hüzne, yazmanın verdiği yorgunluğa, sokağın loş aydınlığına, sigaramın dumanına ve en çokta kendime bıraktım kendimi. Beynimin içi uğultular ve ışıklarla doluyken bedenim aksine uyuşmuş ve yorgun bugün. Kendime yeminler ediyorum, kimseye inanmadığım için. Kendime sözler veriyorum, kimseye güvenmediğim için. Kendimce susuyorum, kimsem olmadığı için. Ben bu gece kendimce yaşıyorum, yaşamanın anlamı kalmadığı için...

10 Ocak 2021 Pazar

"yaşamın olmuş bir karanlık perde, tükendik savaşırken içimizde"

   En çok kalabalıklarda karşılaşıyorum yalnızlığımla. Sevginin zarar verdiği nadir insanlardan biriyim. Herkesin var bir bildiği, haklılığı... Kaçıyorum kalabalıktan, yalnızken sana sığınmak için. Kaçıyorum gürültülerden, sessizken seni duyabilmek için ve yine kaçıyorum herkesten sana sığınabilmek için. Ait olamıyorum hiçbir yere Rıfkı. Kaçtıkça anlıyorum, henüz var olmamış ait olduğum yer. Herkes mutlu karmaşık sevgilerinde, benim mutlu olduğum bir sevgi bahşedilmemiş henüz benliğime.
   İnsanlardan kaçtıkça bilime, kendimden kaçtıkça sanata yaklaşıyorum. Her yalnız kalabalığımın sonunda yüzyıllar öncesinden gelerek bana ahlakı anlatıyor bir bilge. Döneminin en iyilerinden dinliyorum hayatı. Bazen öğrenmek bana yetmiyor. Kendi zihnimde var olmak bana çekici gelmiyor. Kağıt ve kalemlerleyiz şimdi. Aklım kadar çiziklerim de karışık. Her çizgi ruhumdan bir acıyı siliyor, her noktada bir güzelliği doğuruyor ruhum. Ben çizdikçe silinip yeniden var oluyorum. 
     Bazen kaçmak bile yetmiyor. Bu şehre sığamıyorum diyecek oluyorum. Kendimi ait hissedecek bir yer bile bulamazken bulunduğum yere sığamamaktan şikayetçi olmak büyük bir saçmalık gibi geliyor bana sonra. Düşündüklerimi yazdıkça ya da anlattıkça basitleşiyor cümleler. Oysa ne güzel anlatıyorum derdimi kendime. Bazen konuşmak bile gelmiyor içimden.
     Gözlerimi kapatıp uzanıyorum. Pencerem açık. Odaya giren rüzgar bile değmiyor tenime. Zihnimde kayboluyorum. Düşüncelerim arasında dolandıkça bunalıyorum, gözlerimi açtığımda ise tüm ihtişamı ile gökyüzü karşılıyor beni. Rüzgarı hissetmeye başlıyorum, insanları izliyorum. Keşke çekip şu perdeleri tüm her şeyi görmezden gelebilsem, olmuyor. Ruhum gökyüzünü kucaklar gibi uzatıyor ellerini penceremden. Arabalar geçiyor, insanlar yürüyor, bulutlar hareket ediyor, dünya dönüyor... Tüm gündelik hareketlere karşı hareketsiz bedenim. Rutinleşen her olaya karşı duruyuor ruhum. Hayat tüm karmaşası ile penceremden el sallarken bana ben yalnızca duruyorum. Bazen nefes alamıyorum.

20 Aralık 2020 Pazar

"benim hüznüm yakasından eksik etmez çiçeğini"


   Çıkıp gelicem bir gün şu sevimsiz uykulardan. Belki bir gün diye başlayan her cümle keşke'ye dönüşmesin diye bütün çabam. Bilirsin Rıfkı, hiçbir zaman yaşanmamış anların verdiği o süresiz hüznü. İçimde bir ezilmişlik var, buna rağmen gökyüzüne dönük yüzüm. Nihayetinde her çiçek açmakla yükümlüdür. Bir gün solup gitse de mutlaka ıslanmıştır yaprakları yağmur damlalarıyla. Şimdi fotoğraflarda unutulan o gülüşlere, hatırlanınca dudaklara yapışan o buruk gülümsemeye özeniyor ruhum. Gülümsenecek bir an yaşanmamasına kırılmışım, sakince bekliyorum yağmuru.
   Çekmecede bırakılan bir mektup, masada yarım kalmış bir resim, yarısı içilmiş bir bardak su, kitaplara ayraç olmuş bir fotoğraf, açık pencereden sızan rüzgar... Devri geçmiş mektupların arasından sesleniyorum. Hüznüm buruk, sesim kısılmış. Şairlerin yarım bıraktığı şiirlerinde, balkonda içilen sigaraların küllerinde, okunmayan kitapların sayfalarında, sessizliğin köşesinde yaşıyorum ben hala. Yaşıyorum bir su birikintisinde görmek için şu gizlenmiş yüzümü. Perde takılmamış camların köşesinden izliyorum dünyayı. Ne de zor şimdi bakmak aynalardan yansımış şu görüntüye. Ne de zor geliyor bir fotoğrafta denk gelmek şu kendime. Sessizce kapatıp gözümü, utanıyorum solgun yüzümden. Artık yağmuru beklemek anlamsız geliyor, ıslanacak yaprak bulamadıkça şu toprakta...

"içime işleyen acıyı size değil
bir suya bırakmayı öğrendim
dal olmaktan vazgeçeli çok oldu
bu yüzden ne bir ağacım var
bana beden
ne de çiçek açacak benden"

13 Aralık 2020 Pazar

"yoldan aşağı yürüyorum, derinlerdeki hatıralar sonsuza dek geçmişe gömülüler."


     Açık kalmış pencereden dışarı sarkan perdenin sokak lambası altındaki gölgesini izliyorum. Kaç gece suratıma çarparak esen rüzgara kapılıp gitmek istedim, kaç gece şu siyah gökyüzünde kaybolmak istedim, bilemezsin. Dışarının sessizliğine ritim tutuyor kalbim. Sessiz gecelerden topla beni.
     Çalınmış duyguların eşiğinde, bekliyorum yeni bir heyecanın belirmesini. Sigaranın dumanına karışmak istiyorum, beynim ıssız bir çöl kadar durgun şimdi. Düşünemiyorum, hatırlayamıyorum, bir yere ait olamıyorum... Silinmiş acıların eşiğinden topla beni.
     Kararmış sonları izliyorum şimdi. Her sonun başlangıcındayım, mutlu bitmesi için bir şeylerin. Havaya karışıyor nefesim, kimse unutmazken geldiği yeri ben nereden geldiğimi dahi bilmiyorum. Koca bir belirsizlikte izliyorum seni, ruhuma kazınmış benliğini. Karanlıklardan topla beni.
     Aydınlığa kavuşmak, bulutlara dokunmak kadar uzak şimdi. Gece gündüze kavuşur, güneş doğar. Sokaklar aydınlanır, benim odama uzanmasa da aydınlığı... Odamın duvarları acırcasına bakar yüzüme. Sen yine de bekle beni. Trenlerin uğradığı son durakta, güneşin doğduğu ufukta, sessizliğin bittiği o anda ve karanlığın unutulduğu noktadayım ben. Düştüğünde toplamak için seni...

10 Aralık 2020 Perşembe

İnsanlar.

     Hüznümü bölebilir pencereden bakarken ansızın gördüğüm kedinin adımları. Geceme umut getirebilir kafamı kaldırdığımda gördüğüm ay'ın belirsiz ışıkları ve en nihayetinde beni üzmeye yeter gördüğüm bu sokak çocucuğunun çıplak ayakları. Ben seninle konuştuklarımı yalnızca sigara ve su içerken anlatabiliyorum kendime Rıfkı. Bazen hiç sesim çıkmıyor, susuyorum kendi içimde. Suskunluk ses tellerime ağır geliyor, insanlar anlamıyor. Ben yalnızım diyorum üzülüyorlar, ben hastayım diyorum acıyorlar, ben mutluyum diyorum sorguluyorlar, benim umudum var diyorum inanmıyorlar... Ben dillendirdikçe aksini söylüyorlar. Bense kendime yetiyorum. Sessizliği umuda kavuşturdukça bağırıyorum tüm o yolların sonunda. Hislerimle, duygularımla haykırıyorum. Onlar beni duygusuz sanıyorlar.
     Tüm bu yabancılaşmanın sonucunda ben kendime daha da bağlanıyorum. Her konuşma sonrası kendimle yeniden tanışıyorum. Kendime yetebildiğim kadarım. Herkes beni mutlu sanıyor.
      Şimdi sıyrılıyorum aralarından, suskunluğuma dalıyorum. Bazen seni arıyorum, bazen kitaplara dalıyorum. Kaç gece yüzyıllar öncesinden gelen insanlarla sohbet edip uyudum, tahmin edemezsin Rıfkı. İnsanlar bunu da anlamıyor. Herkesin kendini bıraktığı biri var, her geçen gün daha da bağlandığı birileri... Bense yüzyıllar öncesinde yasaklanan fikirlerin, doğruların yuvasından, insanların mektuplaşarak konuştuğu zamanlardan, yüzünü güneşe dönen ay çiçeğinin toprağından, tebeşirle tahtaya yazılan derslerin sıralarından, kimsesiz çocukların içinde doğan umuttan, geleceğin dayanılmaz korkusundan ilham alıyorum. Beni mutlu etmiyor bir çocuğun gülümsemesi, yeni bir çağ başlatıyor içimde ya da etkilenemiyorum yapılan bir iyiliğin haberinden. Hala gülmeyi öğrenememiş insnalar varken dünyada yapılan iyilikler mutlu etmiyor beni, daha fazlasına ihtiyacımız olduğunu görmek içimi burkuyor aksine. İlgilenemiyorum 21. yüzyıl ilişkileri ile, dayanamıyorum bazen duyduğum konuşmalara. Ben anlayış dedikçe onlar aşk diyor, ben başarı dedikçe onlar daha fazlası diyor, ben sadakat dedikçe onlar ilişki diyor, ben yalan dedikçe onlar beyaz diyor. İnsanlar her şeyi tersinden anlıyor Rıfkı. Ben tek başımayım diyorum yalnızlık diyorlar.
     Tek başımayım çünkü etrafta beni anlayan insanları göremiyorum. Bana sevgiyi yeniden öğretecek kimseyi bulamıyorum dünyada. İçimdeki suskunluğa çare bulunan hiçbir muhabbet yok sanki dünyada. Ben varım diyorum onlar anlamıyorlar.

Perdeler ve Yaşam

Işık süzülüyor camdan odama. Dağınık eşyalar, loş bir ışık, karmaşık gökyüzü, kızıl gün batışı... Birazdan karanlık çökecek, evlerin ışıklar...