18 Haziran 2026 Perşembe

Perdeler ve Yaşam

Işık süzülüyor camdan odama. Dağınık eşyalar, loş bir ışık, karmaşık gökyüzü, kızıl gün batışı... Birazdan karanlık çökecek, evlerin ışıkları bir bir yanmaya başlayacak. Bense perdelerim kapalı oturuyorum. Henüz yanmıyor ışıklar. 

Her şey hayal ettiğim gibi. Hedefe ulaşılmış, yollar yürünmüş, engeller aşılmış ve yıllar geçmiş. Bir çok şey geride artık, bir çok kimse geride kaldı. Yine de bir şeyler yanlış gidiyor. Her şey hayal ettiğim gibi ancak ben değilim. Her şey gibi ben de geride kalmışım.

Geçmişim koca bir yabancı artık. Çevremdeki hiçbir yüz tanıdık değil, yürüdüğüm yollar ezberimde değil, bu duvarlar üzerime yürüyen tanıdık histe değil, gökyüzü eskisi kadar korkunç değil. Her şey gibi ben de değiştim sanırım. Artık aynadaki tanıdığım bir yüz değil. Gölgesiz koca bir boşluktayım. Ayaklarım yere değiyor ama ben nereye bastığımı bile göremiyorum. Ne severdim? Neleri isterdim? Bunları düşünmek artık çok uzak ve gereksiz geliyor. Eski ben kimdi tanıyamıyorum. Etrafımda beni, eski beni bilen kimse yok, hatırlanacak bir şey de yok. Hatırlamıyorum.

Perdeleri aralıyorum. Batan güneşi odamda görmek için. Tek bir karar ile ne çabuk değişti gerçeklik. Karşımda duran dağların ardında gibi yaşam. Burada yaşayan, perdeleri sonuna kadar açan, sigarası sönünce artık rahatsız olmayan ben miyim gerçekten? Geçmişin geride kaldığı gibi ben de mi geride kaldım tamamen? İnsan nasıl bir anda değişir? Nasıl bu kadar benliğine yabancılaşır? Bilemiyorum.

Şimdi yeni bir benlik seçiyorum kendime. Bu sefer kimsenin baskısı olmadan, kimsenin duygularına ihtiyaç duymadan, kimsenin baskısını hissetmeden... Benlik seçiyorum kendime, bu kez saklanma gayesi olmayan. Kendimi tanıyorum yeniden. Çünkü değişen bu gerçekliğe, koşturmayı bırakan bu hayata ve değişen bu gökyüzüne alışkın değil içimdeki hüsran. Alışıyorum.

İnsan yaşayabilir mi geçmişsiz? Gölgeme ekleniyorum, kendime gölge oluyorum. Artık savaşmak zorunda değilmişim gibi, kimse tekrar kapımı çalmazmış gibi, saklanan çığlıklara gerek yokmuş gibi, tek başınalık çözüm değilmiş gibi. Yeniden var oluyorum.

Sonunda çekiliyor odamdan ışıklar ve ben ilk defa nefret ediyorum akşamlardan. İlk defa tiksiniyorum sigaramdan ve ilk defa sevmiyorum pencerelerden bakmayı. İlk defa karanlık beni rahatsız ediyor. Dönemiyorum kendime. Çekilmiyorum kendi içime. Bu hisle nasıl baş edilir bilemiyorum. Sanırım ilktir, mutlu oluyorum. Yaşamaya başlıyorum.


2 Haziran 2024 Pazar

İyileşmek

Gölgesiz bir gecedeyim, karanlığın ortasında. Eski sözlerime bakıyorum şimdi, geçmişimi hatırlamak için. Tüm hatıralar siliniyor, tüm görüntüler bulanık... Ancak yaşadığım hisleri hatırlıyorum Rıfkı. Karnımda oluşan sancıyı, beynimde dönen ağrıyı ve delirten sessizliğimi. Geçmişim çok uzak görünüyor. Anılarımdaki beni tanımıyorum. Anılarımı hatırlamıyorum ama acılarım hala zihnimde.
Bir sigara daha yakıyorum, gecenin karanlığını izliyorum, sokağı dinliyorum. Hala pencereden bakıyorum ama aynı görünmüyor artık. Kalbimden çıkan, dilimden süzülenler eskiyi anımsatmıyor artık. Sana bile artık inanmıyorum Rıfkı.
Son dal sigaram kaldığında artık üzülmüyorum. Perdeleri asla açmıyorum. Tanrıya dua etmiyorum. Sevgiyi hissetmek için insanlara yalvarmıyorum. Sessizliği bozmuyorum, insanlara yaklaşmıyorum. Artık yarışmıyorum kendimle. Ama hala bittiğini sanmıyorum.
Geçmişimde aldığım tüm yaralarla gurur duyardım. Her düştüğümde yeniden yaralanır, kan revan içinde yürümeye devam ederdim. Ayak izlerimin kaldığı her yol kaçışı değil çabayı gösterirdi. Yaralarıma bakıyorum şimdi, hepsi kapanmış. Yara izleri ile dolu vücudum, artık hiçbiri kanamıyor. Ama biliyorum izleri hala orada.  Artık yürüdüğüm yollarda unutulmuş insanları görüyorum. Yüzleri silinmiş, mutsuz insanlar. Hiçbiri konuşmuyor benimle. Ama biliyorum sözleri hala orda. Zihnimde.
Paramparça bir haldeyim ben. Yolun sonu belirsiz. Hiçbir sapak yok bu yolda, hepsi çoktan hesap edilmiş. Koşmaktan yorulmuş bedenim, acıdan uyuşmuş beynim... Sesler duyuyorum yeni sesler. Başardın diyor kendinden emin. Başarmak diyorum yorgun argın. Başarmak... Anlamsız geliyor bana hayal ettiğim noktada olmak. Başarmak için yıllarca koştuğun yolda sona geldiğini sanmak. Savaş bitmiş görünüyor, yollar çoktan yürünmüş. Ama ben hala hatırlıyorum o yolda neler olduğunu, başıma neler geldiğini. Yüzü silinmiş insanlar bana bakıyor öylece. Sanki çok uzaktalar ama yaşadığım hisler zihnimde capcanlı hala. Devam edemiyorum. Geçmişe dönemiyorum. Yolun ortasında bekliyorum. Başardın diyor hala kendinden emin. Başarı ne demek bilmiyorum. Kendimi öylece bırakıyorum yolun ortasına. Artık kanamıyor yaram, koşmuyor ayaklarım, konuşmuyor insanlar... Ama acı içimde capcanlı hala. Yol uzanıyor önümde ama ben duruyorum. Bitti diyor kendinden emin. Bitmediğini biliyorum. Başarmak için yeterince iyi olmadığımı biliyorum. İyileşmek için çok yorgun olduğumu biliyorum. Artık tanınmıyorum.

16 Şubat 2022 Çarşamba

Kendime Dışarıdan Bakış.

   Kaç kişinin geçtiğini bilmediğim yollarda yürüyorum, aklımda binlerce düşünce ile... Yürürken arasından sıyrılarak geçtiğim kalabalık... Yüzlerine bakmadan yürüdüğüm yüzlerce insan... Görmediğim, okuyamadığım, bilmediğim binlerce düşünce...
Deniz usul usul çarpıyor kıyılara. Güneş gözlerimi alıyor. Ufukta gördüğüm silüetler... Kim bilir kimlere yuva, hangi düşüncelere çatı? Bilemiyorum. 
   Kafamı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum. Baş döndürücü bulutlar, ufukta sarıya çalan mavi gökyüzü, mavinin denize yansıma... Hepsi var oluyor gözüm önünde, her düşünce anlam kazanıyor zihinde. İnsanlar hayatın telaşesinde... Kimsenin bir nefes alıp dinlenmeye vakti yok gibi geliyor izledikçe. Bense yalnızca kafamı kaldırıp derinliğiyle başımı tatlı tatlı döndüren gökyüzüne bakıyorum. İnsanlar bazen beni görüyor. Kimsenin bakmaya tenezzül etmediği yüzümle gülümsüyorum. Şaşkın bakışlar tekrar yola çevriliyor, hayatlarına devam ediyorlar. Kimse kafamdan geçen düşünceleri merak dahi etmiyor. Tekrar gökyüzünü izlemeye koyuluyorum. 
   İçimde diyaloglar kuruyorum. İnsanlarla konuşuyorum, kafamın içinde. Benden haberi dahi olmayan insanlarla birçok şey paylaşıyorum zihnimde. Bakışlarımı gökyüzünden ayıracak oluyorum. İnsanları görüyorum. İnsanları gündelik hayatlarını yaşarken izlemeyi seviyorum. Herkes olduğundan farklı görünüyor. Sanki bir maraton var ve herkes koşturmak zorundaymış gibi. Kimse kim olduğunu düşünemeyecek kadar meşgulmüş gibi. 
   Tüm bu hislerim yalnız 1 saat sürüyor. Belki yarım saat, belki daha az... Bazen saniyeler içinde tükeniyorum. Kalkıp tekrar kalabalığın içine karışıyorum. Maratona tekrar giriyorum. İnsanlara baktığım gibi kendime de dışardan bakmayı bırakıyorum. Sanki benim de sorgulayacak vaktim kalmıyor. Sanki ben de artık kim olduğumu bilemiyorum.
   Şimdi sadece müziğin sesini duyuyorum ve kalabalıkta biri ile göz göze gelmemek için yalnızca başımı eğiyorum. Yolu izliyorum. Yolun nereye çıkacağını bilmiyorum. Diğer insanlar gibi...

11 Eylül 2021 Cumartesi

Düşüş.

   Kuytu, karanlık ve sessizlik. Geceleri en çok bu yüzden seviyorum. Yalnız kalmak acıyı sakinleştiriyor. Saatin çıkardığı tiktak sesleri dışında odamda ses yok. Bazen kendi nefesimi duyuyorum. İnsan kendi nefesini duyacak kadar yalnız olmamalı bazı zamanlarda.
   Tanıdığım yüzlerin tamamı yabancı bana. Aklımdan geçenler konuştuğum cümlelerden hayli uzakta. Bu yüzden sessiz kalmayı seviyorum. Düşüncelerim büyüyor. Onlar büyüdükçe beynim de her şey yankılanmaya başlıyor. Bazen sığamıyorum zihnime. Belki diyorum anlatmak lazımdır bazı şeyleri. İnsan düşüncelerinde boğulacak kadar sessiz olmamalı bazen.
   Işıkları açık tutuyorum, penceremden karanlığı izliyorum. Öylece duruyorum bazen. Hareket etmeden, konuşmadan, düşünmeden... İnsanların hayat koşuşturması, üzüldüğü gereksiz detaylar, anlamsız sevinçleri ve saçma sapan mimikleri. Hepsini izlemek daha kolay geliyor acılarla boğuşmaktan. Ama onlar yanıbaşımdayken bile yoklar. Bazen kimse beni tanımıyormış gibi hissediyorum. Konuşacak birini arıyorum, çevremdekiler anlamsızca bakıyorlar sadece. Herhangi birini arıyorum, kimse cevap vermiyor bana. Yalnızlığıma bakıyorum. Düşüncelerimi toparlayıp nefes alıyorum. Zihnimle baş başayken yatağıma uzanıyorum. Tekrar derin bir nefes. Baş dönmesi eşlik ediyor bana. Tatlı bir sarhoşluk hali... Kendimle konuşuyorum. En çok böyle anlarda yakınım kendime. En çok kalabalıkta uzaklaşıyorum benliğimden. Kendimle yakın olmayı seviyorum. Yalnızlık alışkanlığım. Ama tek başına olmak bazen can sıkıcı geliyor bana. 
   Ben bugün yine tek başıma kalktım bir düşüşten.

24 Haziran 2021 Perşembe

Başarı.

   Hırsım bedenimi zehirliyor. Yalnızca uzanmış yok olmayı deniyorum bugün. Dışarıda parlayan güneş, insanların sesi, hayatın akışı hepsi siliniyor yine. Yalnızca ben varım, ben ve beni yaşatan hırsım. Ağlayarak dinlediğim şarkılara yüzümdeki buruk tebessümle eşlik ediyorum bugün. Yolu yarılarken karşılaştığım tüm engeller gözümün önüne geliyor, geçirdiğim krizler, hissttiğim yalnızlık, söylenen sözler... Hepsini yalnızca hatırlıyorum. İçimde tarifi imkansız hisle bakıyorum yalnızca. Aklımdan başka gidecek yerim yok bugün. Aklımın dipsiz kenarları ruhuma tebessüm ediyor. Yorgunluk hissediyorum, kafamı kaldıramayacak kadar ağır düşüncelerim. İstemsizce öne düşüyor başım. Yalnızca uzanıyorum. Silmek istemiyorum hiçbir şeyi, unutmak istemiyorum bugün. Her şeyi hatırlıyorum, hepsiyle var oluyorum bugün.

   Bedenim aklıma yenik düşerken hissediyorum yorgunluğumu. Tüm bu telaşe, tüm hüzünler, tüm yaşanmışlıklar, tüm çabam, tüm adımlarım... Her şey bitmiş gibi karşımda dimdik dikiliyor, veda etmek istercesine. Geçmişi silmek mümküncesine... Oysa geldiğim noktaya bakıp hepsine gülümsüyorum bugün. Her şeyi kabullenmiş, hepsiyle barışmış. Bir sigara yakıp dumanında kayboluyorum bugün. Ruhum her duman gibi yükseliyor yattığım yerden. Yükselerek geçmişe uzanıyor, geleceğime bakıyorum. Hepsini düşünürken bedenim yavaşlıyor. Sesleri duymuyorum artık, gözlerim bulanıklaşıyor. Her yeni his müthiş bir huzur sağlıyor bedenime. Huzur beni zehirliyor.

   Sessize bakıyorum kendime. Dışarıdan, içimden... Yükselen her yeni çığlık sessizlik olarak dönüyor, kalp atışlarımı hissedebilsem de yavaşlıyor. Kendimi kendime bırakıyorum bugün. Beni var eden acılarımla huzur buluyorum. Yeniden var oluyorum.

   Yalnızca gülümsüyorum kendime. Yaşanmışlıklara, yaşanacaklara. Her olasılık zihnimde canlanarak var olmayı bekliyor. Var edeceğim günü bekliyor. Geçmiş etkilerini göstermeden içimde yaşıyor. Önümde açılan yollara, geçmişte yaşadığım engellere bakıyorum. Yalnızca gülümsüyorum bugün ve hissediyorum... Kulağımda yankılanan tek bir cümle var. Düşünüyorum, yıllar önce ağlayarak inandığım şeyler... Başardım bugün.

24 Mayıs 2021 Pazartesi

Gece.

     Gecenin en acımasız saatlerinde penceremden sokağı izliyorum yine. Tepeden tüm ışığı ile sessiz sokağı aydınlatan sokak lambası yanmıyor bugün. Geceyi aydınlatan tek şey sigaramın ucundaki belli belirsiz ateşken karanlık büyüyerek yutuyor beni. Karanlıkta göremediğim kaldırımları ezberimden yürüyorum sanki. Sigaramın dumanı dağılarak gökyüzüne karışırken onu göremiyorum. Ama rüzgar gibi dumanı da yüzüme çarparak geçiyor şimdi önümden. Hayatımın karanlık dönemleri gibi, görünmüyor bu gece bana şehir.
     Eskilere gitmekten hoşlanmasamda bir sabah uyandığımda görmek istediklerim koca beton yığınları ve bir sürü biçimsiz kaldırımdan çok daha fazlası yine bugün. Hiç değişmeyen olayların, her gün değiştirdiği benliğime sakin bir bakış atıyorum. Herkesin uyuduğu bu saatlerde daha fazla hakimim bu şehre.
     Elde ettiklerimden çok edemediklerime bakıyorum bugün. Dışarıdan göründüğü gibi olmayan olayların hepsiyim bugün. Sessizliğin huzuruna muhtaç bir şekilde bakıyorum bu kez dünyaya, bu şehre, bu sokağa... Penceremden ayrılmadığım geceler her şey çok daha karmaşık bir o kadar da basit gibi geliyor gözüme. Sessizce silinmek istiyorum bu gece de.
    Sessizce silinmek... Bu şehire fazla geliyor benliğim. Tanrım beni duyuyor olduğuna inanmaya ihtiyacım var bu gece.

6 Mart 2021 Cumartesi

Gölge.

     Sessizce sığınıyorum gölgeme. Kalmamış kendime bile tahammülüm artık. Gökyüzüne sıkıştırdığın evrenin tasvirinden daha canlı zihnimdeki hücreler şimdi. Ne kadar direndim burada kendime ? Ne kadar zaman geçti benliğimde ? Kaç kere ihanet ettim kendime ? Saymadım, saymayı unuttum.
      Tüm uyaranlar artmış ve beynim yorulmuşken duymak istemiyorum bu gece hiçbir sesi. İstiyorum ki sokak lambası sönsün, asfalt sesleri durulsun, konuşmalar azalsın, gördüklerim silinsin... İstiyorum ki yaşamak bir an olsun dursun. Yalnızca dinleneyim. Küçücük pencereme sığan sokak, küçücük sokağa sığan gökyüzü ve şu küçücük gökyüzüne sığan evren yalnız bir an için yavaşlasın. İçimde başlayan savaşlara başka bir çare bulamıyorum bugün. İçimde yaşattığım kargaşa beni ezerek evrene dağılıyor sanki. Hayalime sığmayan dev gezegenler eziliyor, yıldızlar sönüyor... Gürültüler, renkler ve kargaşa büyüyor. Bense aksine küçülüyorum, yok olurcasına. İstiyorum ki bu kaos bir an için dursun. İstiyorum ki şu sokak kedisi beni anlasın.
     Gecenin ilerleyen saatlerinde sessiz ve yorgunum sadece. Düşünmem gereken onca yükün ağırlığı dert olmuş içimde, inat edercesine gözlerim gökyüzünde. Sigaralar tüketerek yalnızca susuyorum kendime. Yalnızlıktan çatlamış ellerimle oturuyorum öylece. Uykusuzluğun zihnimde açtığı kargaşaya, sessizliğin oluşturduğu hüzne, yazmanın verdiği yorgunluğa, sokağın loş aydınlığına, sigaramın dumanına ve en çokta kendime bıraktım kendimi. Beynimin içi uğultular ve ışıklarla doluyken bedenim aksine uyuşmuş ve yorgun bugün. Kendime yeminler ediyorum, kimseye inanmadığım için. Kendime sözler veriyorum, kimseye güvenmediğim için. Kendimce susuyorum, kimsem olmadığı için. Ben bu gece kendimce yaşıyorum, yaşamanın anlamı kalmadığı için...

10 Ocak 2021 Pazar

"yaşamın olmuş bir karanlık perde, tükendik savaşırken içimizde"

   En çok kalabalıklarda karşılaşıyorum yalnızlığımla. Sevginin zarar verdiği nadir insanlardan biriyim. Herkesin var bir bildiği, haklılığı... Kaçıyorum kalabalıktan, yalnızken sana sığınmak için. Kaçıyorum gürültülerden, sessizken seni duyabilmek için ve yine kaçıyorum herkesten sana sığınabilmek için. Ait olamıyorum hiçbir yere Rıfkı. Kaçtıkça anlıyorum, henüz var olmamış ait olduğum yer. Herkes mutlu karmaşık sevgilerinde, benim mutlu olduğum bir sevgi bahşedilmemiş henüz benliğime.
   İnsanlardan kaçtıkça bilime, kendimden kaçtıkça sanata yaklaşıyorum. Her yalnız kalabalığımın sonunda yüzyıllar öncesinden gelerek bana ahlakı anlatıyor bir bilge. Döneminin en iyilerinden dinliyorum hayatı. Bazen öğrenmek bana yetmiyor. Kendi zihnimde var olmak bana çekici gelmiyor. Kağıt ve kalemlerleyiz şimdi. Aklım kadar çiziklerim de karışık. Her çizgi ruhumdan bir acıyı siliyor, her noktada bir güzelliği doğuruyor ruhum. Ben çizdikçe silinip yeniden var oluyorum. 
     Bazen kaçmak bile yetmiyor. Bu şehre sığamıyorum diyecek oluyorum. Kendimi ait hissedecek bir yer bile bulamazken bulunduğum yere sığamamaktan şikayetçi olmak büyük bir saçmalık gibi geliyor bana sonra. Düşündüklerimi yazdıkça ya da anlattıkça basitleşiyor cümleler. Oysa ne güzel anlatıyorum derdimi kendime. Bazen konuşmak bile gelmiyor içimden.
     Gözlerimi kapatıp uzanıyorum. Pencerem açık. Odaya giren rüzgar bile değmiyor tenime. Zihnimde kayboluyorum. Düşüncelerim arasında dolandıkça bunalıyorum, gözlerimi açtığımda ise tüm ihtişamı ile gökyüzü karşılıyor beni. Rüzgarı hissetmeye başlıyorum, insanları izliyorum. Keşke çekip şu perdeleri tüm her şeyi görmezden gelebilsem, olmuyor. Ruhum gökyüzünü kucaklar gibi uzatıyor ellerini penceremden. Arabalar geçiyor, insanlar yürüyor, bulutlar hareket ediyor, dünya dönüyor... Tüm gündelik hareketlere karşı hareketsiz bedenim. Rutinleşen her olaya karşı duruyuor ruhum. Hayat tüm karmaşası ile penceremden el sallarken bana ben yalnızca duruyorum. Bazen nefes alamıyorum.

20 Aralık 2020 Pazar

"benim hüznüm yakasından eksik etmez çiçeğini"


   Çıkıp gelicem bir gün şu sevimsiz uykulardan. Belki bir gün diye başlayan her cümle keşke'ye dönüşmesin diye bütün çabam. Bilirsin Rıfkı, hiçbir zaman yaşanmamış anların verdiği o süresiz hüznü. İçimde bir ezilmişlik var, buna rağmen gökyüzüne dönük yüzüm. Nihayetinde her çiçek açmakla yükümlüdür. Bir gün solup gitse de mutlaka ıslanmıştır yaprakları yağmur damlalarıyla. Şimdi fotoğraflarda unutulan o gülüşlere, hatırlanınca dudaklara yapışan o buruk gülümsemeye özeniyor ruhum. Gülümsenecek bir an yaşanmamasına kırılmışım, sakince bekliyorum yağmuru.
   Çekmecede bırakılan bir mektup, masada yarım kalmış bir resim, yarısı içilmiş bir bardak su, kitaplara ayraç olmuş bir fotoğraf, açık pencereden sızan rüzgar... Devri geçmiş mektupların arasından sesleniyorum. Hüznüm buruk, sesim kısılmış. Şairlerin yarım bıraktığı şiirlerinde, balkonda içilen sigaraların küllerinde, okunmayan kitapların sayfalarında, sessizliğin köşesinde yaşıyorum ben hala. Yaşıyorum bir su birikintisinde görmek için şu gizlenmiş yüzümü. Perde takılmamış camların köşesinden izliyorum dünyayı. Ne de zor şimdi bakmak aynalardan yansımış şu görüntüye. Ne de zor geliyor bir fotoğrafta denk gelmek şu kendime. Sessizce kapatıp gözümü, utanıyorum solgun yüzümden. Artık yağmuru beklemek anlamsız geliyor, ıslanacak yaprak bulamadıkça şu toprakta...

"içime işleyen acıyı size değil
bir suya bırakmayı öğrendim
dal olmaktan vazgeçeli çok oldu
bu yüzden ne bir ağacım var
bana beden
ne de çiçek açacak benden"

13 Aralık 2020 Pazar

"yoldan aşağı yürüyorum, derinlerdeki hatıralar sonsuza dek geçmişe gömülüler."


     Açık kalmış pencereden dışarı sarkan perdenin sokak lambası altındaki gölgesini izliyorum. Kaç gece suratıma çarparak esen rüzgara kapılıp gitmek istedim, kaç gece şu siyah gökyüzünde kaybolmak istedim, bilemezsin. Dışarının sessizliğine ritim tutuyor kalbim. Sessiz gecelerden topla beni.
     Çalınmış duyguların eşiğinde, bekliyorum yeni bir heyecanın belirmesini. Sigaranın dumanına karışmak istiyorum, beynim ıssız bir çöl kadar durgun şimdi. Düşünemiyorum, hatırlayamıyorum, bir yere ait olamıyorum... Silinmiş acıların eşiğinden topla beni.
     Kararmış sonları izliyorum şimdi. Her sonun başlangıcındayım, mutlu bitmesi için bir şeylerin. Havaya karışıyor nefesim, kimse unutmazken geldiği yeri ben nereden geldiğimi dahi bilmiyorum. Koca bir belirsizlikte izliyorum seni, ruhuma kazınmış benliğini. Karanlıklardan topla beni.
     Aydınlığa kavuşmak, bulutlara dokunmak kadar uzak şimdi. Gece gündüze kavuşur, güneş doğar. Sokaklar aydınlanır, benim odama uzanmasa da aydınlığı... Odamın duvarları acırcasına bakar yüzüme. Sen yine de bekle beni. Trenlerin uğradığı son durakta, güneşin doğduğu ufukta, sessizliğin bittiği o anda ve karanlığın unutulduğu noktadayım ben. Düştüğünde toplamak için seni...

10 Aralık 2020 Perşembe

İnsanlar.

     Hüznümü bölebilir pencereden bakarken ansızın gördüğüm kedinin adımları. Geceme umut getirebilir kafamı kaldırdığımda gördüğüm ay'ın belirsiz ışıkları ve en nihayetinde beni üzmeye yeter gördüğüm bu sokak çocucuğunun çıplak ayakları. Ben seninle konuştuklarımı yalnızca sigara ve su içerken anlatabiliyorum kendime Rıfkı. Bazen hiç sesim çıkmıyor, susuyorum kendi içimde. Suskunluk ses tellerime ağır geliyor, insanlar anlamıyor. Ben yalnızım diyorum üzülüyorlar, ben hastayım diyorum acıyorlar, ben mutluyum diyorum sorguluyorlar, benim umudum var diyorum inanmıyorlar... Ben dillendirdikçe aksini söylüyorlar. Bense kendime yetiyorum. Sessizliği umuda kavuşturdukça bağırıyorum tüm o yolların sonunda. Hislerimle, duygularımla haykırıyorum. Onlar beni duygusuz sanıyorlar.
     Tüm bu yabancılaşmanın sonucunda ben kendime daha da bağlanıyorum. Her konuşma sonrası kendimle yeniden tanışıyorum. Kendime yetebildiğim kadarım. Herkes beni mutlu sanıyor.
      Şimdi sıyrılıyorum aralarından, suskunluğuma dalıyorum. Bazen seni arıyorum, bazen kitaplara dalıyorum. Kaç gece yüzyıllar öncesinden gelen insanlarla sohbet edip uyudum, tahmin edemezsin Rıfkı. İnsanlar bunu da anlamıyor. Herkesin kendini bıraktığı biri var, her geçen gün daha da bağlandığı birileri... Bense yüzyıllar öncesinde yasaklanan fikirlerin, doğruların yuvasından, insanların mektuplaşarak konuştuğu zamanlardan, yüzünü güneşe dönen ay çiçeğinin toprağından, tebeşirle tahtaya yazılan derslerin sıralarından, kimsesiz çocukların içinde doğan umuttan, geleceğin dayanılmaz korkusundan ilham alıyorum. Beni mutlu etmiyor bir çocuğun gülümsemesi, yeni bir çağ başlatıyor içimde ya da etkilenemiyorum yapılan bir iyiliğin haberinden. Hala gülmeyi öğrenememiş insnalar varken dünyada yapılan iyilikler mutlu etmiyor beni, daha fazlasına ihtiyacımız olduğunu görmek içimi burkuyor aksine. İlgilenemiyorum 21. yüzyıl ilişkileri ile, dayanamıyorum bazen duyduğum konuşmalara. Ben anlayış dedikçe onlar aşk diyor, ben başarı dedikçe onlar daha fazlası diyor, ben sadakat dedikçe onlar ilişki diyor, ben yalan dedikçe onlar beyaz diyor. İnsanlar her şeyi tersinden anlıyor Rıfkı. Ben tek başımayım diyorum yalnızlık diyorlar.
     Tek başımayım çünkü etrafta beni anlayan insanları göremiyorum. Bana sevgiyi yeniden öğretecek kimseyi bulamıyorum dünyada. İçimdeki suskunluğa çare bulunan hiçbir muhabbet yok sanki dünyada. Ben varım diyorum onlar anlamıyorlar.

4 Aralık 2020 Cuma

Ben Hariç Herkes.

"bir hastanenin ruhuma sinen kokusundan, şevki'nin hagi'den yediği golü anlattığı çorbacılardan, bekle geliyorum floresanı bozuk sınıflardan"

     Tüm acıların vardır elbet bir ilacı. Hastanenin soğuk, beyaz duvarları arasında yaşanmış bir kaç kasvet engelleyebilir nihayetinde dışarıda esen rüzgarın soğukluğunu. Ama hiçbiri benzemiyor içimde buzlarla kapladığım yangının acısına. Hangi söz yeter bilmiyorum uzun koridorlar yürüyerek çıktığım bahçede gördüğüm telaşı anlatmaya. Dört değil tam elli sekiz yanımdan saldırıyor ambulansın ışıkları, insanların bağırışları, hemşirelerin koşuşturmaları, hastaların bayılmaları, serumların kokuları, sedyenin yastıkları... Kafamı kaldırıyorum, her şeye inat edercesine sakin ve temiz gökyüzü, sanki hak verirmişçesine dolu bulutlar. Yağmur yeni başlamış, esen rüzgar yüzüme çalıyor önümdeki yağmur damlalarını. Zemin ıslanıyor, bahçeki toprak ıslandıkça gelen toprak kokusu tüm asfaltın çirkinliğini bastırıyor. Çardaklarda sigara içen insanların boş bıraktığı banklar hüzünle bakıyor sanki. Hastanenin binası sevimsiz ve çelimsiz uzanıyor gökyüzüne. Hastane içinde ve dışında nasıl da farklı hissediyor insan. İçerinin kasveti yavaşça siliniyor sanki. Gökyüzü huzur veriyor. Çimenler ve ağaçlar kımıldıyor. Uzaklaştıkça sesler azalıyor. Hastalığın getirdiği yorgunluk ve ilaçların tadı her adımda yok oluyor sanki. İçimdeki yangına buz basıyorum. Her hastalık sonrasında ve attığım her adımda yeniden doğuyorum sanki.
     Ve tüm maçların vardır elbet bir heyecanı. Kahvehane önünden geçiyorum bisikletimle. Bir, iki, üç belki on iki kez. Heyecanla bekliyorum içeride oynanan oyunların bitmesini. İçerde konuşulan muhabbetleri dinliyorum geçerken, çayın demi gözüme çarpıyor. Duvardaki tablo, çalan arabesk müzikler, içilen çaylar, evde bekleyen çocuklar... Kimi maçtan konuşuyor, kimi askerlikten, kimi suskun hep, kimi dalgın... Sonunda içlerinden çıkıp geliyor amcam. Hadi maç başlayacak artık diyip okşuyor başımı. Sonra dimdik omuzlarıyla, korkusuz bakışını da takınıyor yine yüzüne. Bu bana her seferinde güç veriyor.  Aylar öncesinden belirlenmiş takvim, haftalar öncesinden yaşanmış heyecan. Maçın başlamasına çok az kala açıyorum tüplü, eski televizyonu. Evdeki herkes kızgın bize; kimi dizisini kaçırıyor, kimi futbolu saçma buluyor. Heyecanımı saklayamayarak izliyorum amcamı, yüz ifadesi hiç değişmeden içiyor sigarasını. Bu bana her seferinde gurur veriyor. Sonunda maç başlıyor ve bitiyor. Amcam bana dönüp gülümsüyor, söz veriyor her seferinde "Ben seni o stada götürücem." Stadın yolunu hiç öğrenemedim ben. Bu bana hep hüzün veriyor. "Bu hale tercüman, yıkılmış Ali Sami Yen..."
     Ve tüm sınıfların vardır elbet anısı. En arka sırada, duvara yaslanmış oturan ve ders boyunca yanmayan floresanı izleyen benim. Sınıf sıraları ardı ardına dizilmiş, duvarlar çizilmiş... Herkes uzak benden, kimse tanımıyor kimseyi. Sessizce sadece bekliyorum. Sıkıldıkça resim çiziyorum. Bazen zil çalıyor, öğrenciler gidip geliyor ben sadece karton bardakta çay içiyorum. Bir arkadaş bulana kadar yalnızlığımla baş başayım. Koca bir dönemi deviriyorum, tüm kargaşa ve sorunlardan uzak. Sınavları başaramıyorum, derslerde uyuyorum. Herkes kesiyor benden umudu, herkes ve annem... O gün uyanıyorum derste uyuduğum o uykudan ama derste yine gözüm takılıyor o bozuk floresana. Yeminler ediyorum kendime. Arkadaşlar ediniyorum, artık sırada tek oturmuyorum. Koca bir dönemi daha deviriyorum, bu sefer her şey takdire şayan. Herkes mutlu halinden, herkes ve annem... Bir sonraki gün fark ediyorum değiştirmişler floresanı. Yine herkes mutlu halinden, ben hariç herkes...

30 Kasım 2020 Pazartesi

Sokak.

     Bir bilinmezin içindeyim. Sıyrılmışım rutinlerden, köşebaşında bekliyorum. Rastgelebilmek için bir sokak hayvanına. Olur ya eve yalnız yürümem düşüncesiyle. Dönüyorum köşeleri, kafamı kaldırıyorum. Denk gelebilmek için dolunayın ışıltısına. Olur ya yürürken tek başıma kalmam düşüncesiyle. Eğiyorum kafamı, beynim binlerce gürültü içinde... Kayboluyorum. Şehrin ışıkları, asfaltın gürültüsü, kaldırımların ağırlığı, mahallenin esnafı, gecenin karanlığı... Yalnızca yürüyorum. İçimde binbir endişe, delinmiş uyku, ürkütücü telaş, bitmeyen bir şeyler var. Gitmiyor adımlarım, evin yolunu uzatıyorum. Caddenin iki yanında kepengi kapalı dükkanlar dizilmiş, arabalar seyrekleşmiş, ışıklar sayıca azalmış, insanlar evlerine çekilmiş. Aralarında dolaşıyorum, apartmanlar büyüyor. Balkonu olan evleri izliyorum. Sokak lambası gözümü alıyor her bakışımda. Kendi sessizliğime tahammül edemeyecek oluyorum, yavaşlıyor hücrelerim, adımlarım. Bacaklarım sızlayana kadar yürüyorum. 
     Beynime bir ağrı saplanıyor şimdi. Silinmiş tüm gerçekliğim. Adım atıyorum ama yürüyor muyum dikili duruyor muyum belli değil. Yıkıldım yıkılıcam sanki. Ya ben yığılıcam şu soğuk kaldırım taşlarına, ya üstüme çullanacak şu beton binalar. Konuşamıyorum sadece yürüyorum. Yok olmayı deniyorum, var olamıyorum. Tüm düşünceler beynime nüfuz ediyor sanki bana ihanet etmek istercesine. Artık göremiyorum yol uzun mu yoksa kısa mı. Elimle boşluğu yokluyorum, bir duvara yaslanıp soluklanıyorum. Aldığım solukla ciğerlerim yeni bir yaşam başlatıyor sanki. Gözümün önündeki karanlık kalkıyor, ayaklarım sendelemeyi bırakıyor, başım artık dönmüyor, kulağımdaki uğultu siliniyor. Yavaş yavaş fark ediyorum titremem diniyor. Soluklanıp bakıyorum kendime. Herhangi bir hissiyat yok içimde. Hissedemeyecek kadar yorgun bir haldeyim. Gece çökmüş enseme. Devam ediyorum yürümeye. Yürüdükçe açılıyor zihnim, evimi arıyorum. 
     Gece saat 2. Sokak lambası altında sigara içiyorum. Hiçbir düzene ait olamadım, hiçbir kelime tanımlamaz beni. Geceye karışmakta nefesim, ben bu şehirde yalnızca bir gölgeyim.

26072017

çimenlerde uzanıp gökyüzünü izlemeyi seviyorum. sanki bi halkın devleti sonlandırması, bir sokak köpeğinin sahiplenilmesi, bir gencin inandığı şeyleri gerçekleştirmesi, bir yoksulun tüm şehre hakim olması, bir işçinin çocuğu ile doyasıya tatil yaşaması gibi. istenilen ama hissedilemeyen mucuzevi bir olayı gerçekleştirmek gibi. imkansızı başarmak gibi. bugün yeni bir imparatorluğa kucak açıyorum, uçurumdan uzaklaşıyorum, derinlere inip kendimi arıyorum. bir an için koskoca evrende tozdan farksız şu dünyadan, atmosferden çıkıpta yeni galaksilerde yeni yepyeni bir hayata hazırlanmaya başlıyorum. dinle bak, bu kocaman bir yolculuğun hikayesi. bedenen hala o çimlerdeyim. çimlerin ıslaklığı kıyafetlerimde yalnızlığın el sürmediği noktaları ıslatırken ruhumun kanat açmadan uçmaya başlayıp kendini aradığını hissedebiliyorum. bir uçak belki bir kuş, dünyaya ait bir somut bir kavram gördüğümde, gökyüzüm bölündüğünde kapatıp gözlerimi derin bi nefes alıp açıyorum. tüm dertlerim, benliğim, ruhum, bedenim, yaşadıklarım, geçmişim, geleceğim, kaygılarım, sevdiklerim, hislerim... hepsi tek bir nefeste siliniyor işte. hepsi gökyüzüne bakıp aldığım tek nefeste yitiriyor yaşamını ve ben huzuru tadıyorum. tek başıma ve hangi koşulda olursam olayım huzur gökyüzü kadar yakında. 

22 Kasım 2020 Pazar

02012018

İşte milyonlarca farkli surat, milyarlarca farkli beden, yüzlerce gezegen, binlerce mahalle, tonlarca ev arasinda dört kişilik, iki odali bir evde bir beton üzerinde oturmuş kendimi izliyorum. Üstelik tek başimayim. Yalniz bu odada, bu evde ya da bu mahallede değil, kilometrelerce ölçülemeyen dünyada, sayica bilinmeyen gezegenlerin, büyüklüğü ölçülemeyen galaksiler ve koskoca evren arasinda tek başimayim. Rakim orantisizca artarken, tüm dünyanin nufüsu bire iniyor. Tanri tüm dikkatini üzerimde toplamiş, beni izliyor. Yavaşça siliniyorum hafizalardan, unutuluyorum. Hücrelerimin gerçekleştirdiği tüm metabolik olaylar hizlaniyor. Hepsini hissedebiliyorum. Çalan şarki bir rüzgar gibi kulaklarimdan yavaşça süzülüp geçiyor. Spor yaparken ağriyan kaslarim sizliyor. Yağan yağmur sesini yitiriyor, renkler canlaniyor. Algilarimi açik tutmami gerektirecek tüm şeyler benden uzaklaşiyor. Beynim düşünmeyi birakiyor. Hislerim birer birer benden uzaklaşiyor. Bomboş kaliyorum. Gülümsemeye başliyorum. Huzur tüm ruhumu sariyor. Yalnizliğin bile el sürmediği noktalarda kol geziyor. Kendimi uzun zamandir yaşamadiğim bu hissiyata birakiyorum. Yere boylu boyunca uzaniyorum. Yerin soğukluğu, ışığın gözüme vuruşu, şarkinin ağir ağir duyuluşu... Bayilmişta ayilmiş gibi hissediyorum. Hala gülümsüyorum, cama yapişmiş yağmur tanelerini görebiliyorum. Kendimi akişa birakip şarkiya kapiliyorum. Ruhum yavaşça bedenime geri dönüyor, beynim yeniden düşünmeye başliyor. Gülümsemem siliniyor. Yavaşça hatirliyorum, hayata geri dönüyorum, gürültüler başliyor, tavana bakiyorum. Ben bu gecede kendimden nefret ediyorum.

19 Kasım 2020 Perşembe

Anahtar.

     Çaresizce büyüttüm içimden silinmiş acımı. Acımı diyorum, ancak o bile ait değil bana. Çelimsiz binaların arasında bir mavilik arıyorum. Neden insanlar hiç ara vermiyor yaşamaya ? Oysa sık sık kaçıyorum ben bu yaşamın coşkusundan. Öyle bir an ki sen bile olmuyorsun yanımda. Sana dahi anlatamıyorum. En âlâ şairin kaleminden çıkamayacak cümleler var içimde. Yalnızca içimde, zihnimde...
     Beni korumaya çalışıyorsun. Oysa bilmiyorsun ben kendime yettiğim kadarım. Beni içinden çekip kaçırdığın o kaosları ben yaratıyorum. Yanımdasın, belki anlıyorsun ama hissetmiyorsun. Bir hiçlik yarattı beni, çaresizce sürünüyorum. Var olmamış bir annenin çocuğuyum. Zamansal hiçbir kavrama ait değilim. Tüm hiçliğin ortasında, belirsizliğin kucağında öylece duruyorum. Yalnızca duruyorum. Bir anne çocuğuna gülümsese benim zihnimde yeni bir çağ başlar. Ne zaman ki bir çocuk gülümser hiçliğim yeni bir dünya yaratır. Sen kime anne diyorsun şu belirsiz zamanda ? 
      Yeni bir başlangıcın eşiğindeyim. Oysa evrenin bir ucunda oturup seni beklemek daha cazip geliyor bana. Bilirsin alışamam aniden çıkagelen olaylara. Yıllar süren bir durum böyle alel acele sonuçlanmalı mıydı ? Biliyorum kızacaksın yine, başlangıç ve son yoktur diyeceksin hatta. Desen de bu sefer umursamayacağım. Kabullenmekten ileri gittim ben artık, yaşamaktan da geçtim. Ben daha çocukken "seni hiç bırakmayacağım, ölümden sonra bile" demiştin. O zamanlar anlamayacak kadar küçüktüm. Şimdi ise biliyorum bir kez kurulan o bağ sonsuza kadar yaşar. İnsanlar bu bağlarla birbirine bağlanır ve dünya üzerinde göremediğimiz nice sarmaşıklar büyür. Her bağ birbirine karışır bazen düğümlenir. O düğümleri fark etmeden çözmeye çalışırız bazen iyice dolanırız. Bazen çözmeye yaklaşırız. Fark etmediğimizse bu bağların sonsuz bir kombinasyon oluşturduğu. Bilirsin Rıfkı, ben hiçbirini çözmeye çalışmadım. Her şeyi tümüyle kabullendim. Ben bu dünyayı tüm sarmaşıklarıyla, insanları tüm düğümleriyle kabullendim. Kaçtıkça iyice düğümlendim ve en sonunda o bağlara sarıldım. Görüyor musun ? Sarıldıkça kendime yaklaşıyorum. Kollarım sarmaşıklara karışıyor. Karmaşıklıklar ben oluyorum. Tüm dünyayı saran sarmaşık benden doğuyor, ben insanların kalplerinden geçiyorum. Kimse fark etmiyor, ben ruhlarına dokunuyorum. Tüm dünyayı dolaşıyorum. Ben bu dünyayı saran sarmaşığı tüm karmaşası ile gezdim ve gördüm. Sen haklıydın, hiç bitmeyecek bir yolculuğa çıkıyordum. Manevi bir yolculuk, kendime doğru... Dokunduğum her kalpte ve gezdiğim her zihinde kendimi arıyordum. Sonunda buldum Rıfkı. 
     Bak şimdi tüm kapılar kapalı olsa da umursamıyorum. "İki adımlık yerküre, senin bütün arka bahçelerini gördüm ben!" Evet, tüm arka bahçelerde ağlayan çocuk benim. Tek başına sarmaşıklar arasında dolaşan ve insanları tanıyan benim Rıfkı. Herkesin mutlulukla yürüdüğü yolları ben arka bahçelerden çıkıp göz yaşlarımı silerek koştum. Şimdi sebepsizce duruyorum o yollarda. Sebepsizce diyorum çünkü hiçbir anne dillendirmedi bunu. Hiçbir evlat kabullenmedi yaşananı. Her kapının elbet anahtarı bulunur derler, sen ne dersin Rıfkı ? Kelimelerin yetmediği yerdeyiz yine...

15 Kasım 2020 Pazar

Pencere.

"Mesafeler birleştirdi bizi bir de sözler
Razı olma hiçbir sessizliğe
Biliyorsun seni seviyorum
Pencereden bakmayı
Öğreteceğim sana
...
Niçin güvenmiyorsun bana ? "

     Sabahın ilk ışıkları yarım gölgeler bırakıyor odamın duvarlarına. Saatler süren sessizliği sigara dumanıyla yırtıyorum. Garip günlerde dostluğuna sığınıyorum Rıfkı. Bana her şeyin karışık olduğunu söylediğinden beri bulduğum cevaplar yeterli gelmiyor bana. Neden diye sorup duruyor içimden bir ses. Her olayda, her anda neden diye sorguluyorum. Ne hakkım var buna ? Sahip olduğum tek şey alıp verdiğim nefesken ne hakkım var bunca şeyi sorgulamaya ?
      Yağmurun sesi zihnime doluyor. İnsanlar işe gitmek için yataklarından kalkıyor, dışarıdaki rüzgar insanların uykusuz göz kapaklarından geçiyor. Sonra eserek içtiğim sigaranın dumanını dağıtıyor gökyüzüne. Onlar yataklarından ayrılıyorlar bense yüzyıllardır ayaktayım sanki. Dışarıda esen rüzgara inat edercesine benim göz kapaklarım asırlardır kapanmıyor. Uyuşuyor bedenim. Benim kirpiklerime yıllardır rüzgarın eli dahi değmedi Rıfkı.
     Sessizce izliyorum penceremden. Hep yaptığım gibi yalnızca izliyorum. Sabah olur, gece yalnızca bir kaç insanın ayaklarıyla ezilen asfalt onlarcasını karşılar bu kez. Koşuşturma başlar. Basit insanlar hep koşturma içinde olurlar. Onları izlemek bana hep yeni şeyler öğretir. Eksiklerini görmek ve neden aynı olmadığımızı sorgulamak... Sessizce kapadım penceremi.
      Diğerleri için günün rutin koşuşturması başlarken benim yalnızlığım biter. Uzanırım yatakta, üstelik sen de olmuyorsun yanımda. Gözlerimi kapadığım anda dışarıdaki kaostan daha fazlası yaşanır içimde. Bak şimdi iki kişiyim işte. Bir ben varım, bir de zihnim. Her şey çift yaratılmış bu dünyada. İnsan beden ve ruhtan, zihin bilinçaltı ve bilinçdışından, hayvanlar dişi ve erkekten, gün gece ve gündüzden... Üstelik her olayda iki sonuç doğurur. Ancak dallanarak olasılıkları artırır kararlarımız. İşte bu olasılıkların hepsini yönetme ve hepsine sahip olma duygusu bizi bu ikiliğe hapsediyor. Koca evrenin kendi için yaratıldığını düşünür insan hep. Oysa evreni kendi içimizde taşıyan karmakarışık bir organizmadan başka bir şey değiliz. İşte bu yüzden hiçbir eşyanın ve insanın değeri yok gözümde. Yalnız düşünceler Rıfkı, yalnızca fikirlere sahibim. Koca evrende ait olduğum tek bir gerçeklik var : zihnim. Yine kaldım yalnız...

4 Kasım 2020 Çarşamba

Bilginin Gücü.

     Bilginin devasa gücü altında eziliyorum. "Memleketin ancak okuyup yazmakla kurtulacağına inananlardanım." der Reşat Nuri ve her açıdan haklı da. İnsanların yaptığı gibi okuduğum her kitapta, şiirde kendimden bir parça bulmak isterdim. Ancak öyle olmuyor her zaman. Okuduğum her kitapta karakterlerin benliğine bürünüyorum. Yaşadıklarına şahit oluyorum, ilahi bir güçle. Anlatılan her olay ve olgu bedenimde yankılanıyor. Bundandır arkadaş olamam kurgulanmış karakterlerle. Bizzat yaşarım tüm hislerini içimde. Başka hayatlar tatmanın, bir kalbe dokunmanın verdiği masum merhamet duygusu... Sarılmış dört bir yanım.
     Eksik sevgi ve ilgi ile büyüyen çocukların kötü duygular besleyerek topluma zarar verdiğini okuduk yıllarca haberlerde. Geçmişi baskılayarak kendine kavuşamamış insanlar. Onları televizyonların başında yargılayan insanlara bak Rıfkı. Kaçı kendini tanıyor ? Kaçı evrenin sonsuzluğunu hayal etmeye çalıştı bugüne kadar ? İnsanlar her açıdan biraz bencildir Rıfkı.
     Bilirsin hiç gösterilmeyen sevgi, yetersiz ilgiden iyidir her zaman. Tek başına kalınca kendinden başkasına yönelemiyor insan. Kendini tanıma fırsatı buluyorsun. Ben bu köhne dört duvar arasında yıllarca kavga ettim kendimle. Duyduğum her şeyi sorguladım tıpkı kendim gibi. Sen ve ben yıllarca okuduk durduk bu evde. Ben öğrendim sen dinledin, sen yaşadın ben öğrendim. Kaç kişi dinler bu hissiyatı ? Her yeni bilgide, çalışan milyarlarca nöronun beyne nasıl etki ettiğini ? Kafatasımın içine hapsedilmiş şu bir kaç kiloluk beynin nasıl muazzam çalıştığını ? Uykumuzda dahi sonsuz kudretle ve azimli çalışıyorken tüm hücrelerimiz nasıl olurda insanlar kendilerine güvenemez ? Nasıl oluyor da kendi içinde yaşanan, sırrı çözülmemiş olayların sonsuzluğunu merak etmiyor insanlar ? Sanata ve bilgiye uzak kaldıkça gündelik hayatlar, rutin olaylar dönüyor etrafımızda. Bu kadar basit bir hayat için fazla karışık bedenim. Ruhun özgürlüğü karmaşayı çözebilecek tek denklemim.
     İnsanların basitliğinden sürekli kaçsam da anlatamadığım bir yakınlık var aramızda. İnsan insansız yapamaz nihayetinde. Bu çekim bana bir çok değerli insanı tanıttı. Hayatın ve evrenin getirdiği sorular kitaplarda saklıydı. Giyotine götürülürken okuyor olduğu kitabın arasına nerede kaldığınını unutmamak için ayraç koyan Antoine Lavoisier, ölüm anında kendisini öldürecek olan Roma'lı askerlere "Şekillerimi bozmayın." diyen Arşimet, sayıların sonsuz gücüne hayatı boyunca inanarak "Evrenin sırrını çözmek istiyorsanız benim yaptığım gibi sayılara gelin." diyen Cahit Arf, evreni koca bir hiç olmaya ve bunu sorgulamaya iten "Söylemekten korkuyorum, bu dünyada hiçbir şey yoktur." diyen Dimitri Mendeleyev ve niceleri... Oturup düşüncelerini her gece sorguladığımız bu insanlar çağının hep ilerisinde yaşadı Rıfkı. Düşüncelerin bu hayatta neleri değiştirebileceğini, evrenin sırlarını, hayatın gündeliğini daha da rutin ve kolay hale getiren buluşları, insanın nasıl güçlü bir varlık olduğunu... Tüm bunları yasalara, denklemlere, teorilere ve kitaplara sığdırdılar. Sence böyle büyük bir bilgi akışına sahipken içine kapılmamak ve çoğunlukla onu reddetmek, düşünmeden konuşmak bizden başka hangi türün sorunu olabilir ki ? 
     Bu düşünceler ve davranışlar, fikirler ve buluşlar her zaman bir kaç satıra sığmaz Rıfkı. Bazen insanlar bedeninin gücüyle yaptığı davranışların sonuçlarını ruhlarına sığdıramaz. Bu noktada iletişim için dil dışında yeni arayışlar çıkar ortaya. Bazen bir tebessüm, bir boya, bir sayı, bazense suskunluk... Hepsi sanatın arayışıdır. Ruhun sonsuzluğunun ortasında bulursun kendini. Başlangıcı ve bitişi olmayan bir yolda öylece kalınca tek başıma hep sığınırım sanata. Dilin yetmediği yerde resimlere, resmin yetmediği yerde şiire, şiirin yetmediği yerde müziklere, müzikler yetersiz gelince heykellere... Tüm bu kargaşa ve kaos dolu basit hayatın içinden sadece kendime dönük bir halde bir başkasından dinlemek, izlemek, okumak kendimi... Bazen ruhum bu bedene sığmıyor Rıfkı. Zihin ve algılarım ruhum ile aynı ivmede hareket edemedikçe kayboluyorum kendi benliğimde. Var olmanın garipliği düşüncelerimi engelliyor. Ben düşüncelerime bürünüyorum, onlarla bir oluyorum. Yaşadığımı en derin hücrelerimde dahi hissederken bu duyguyu yansıtmak ve bir iletişim haline getirmek yalnızca ellerimin harcı. Ellerim bir çok çizim yapıyor, heykeller ve yazılar oluşturuyor. Yazılarımın absürdlüğü kadar çiziklerimde karışıktır benim. Hobilerde böyle oluşmuyor mu Rıfkı ? İnsanın kendini anlatma çabası... Her ne kadar ölünce bu dünyada bırakacağım tek iz çizimlerim olacak desemde insanların ruhlarında yaşamaya devam edeceğime inanıyorum. Sonsuz bir evrende sonsuz bir güce ve ruha sahipken bedenim yalnızca bir araç bu dünyada var olmama. Pablo Picasso'nun dediği gibi 'Küçük bir çocukken annem bana şöyle demişti : "Eğer asker olursan general olacaksın, rahip olursan papalığa yükseleceksin." Ama ben ressam oldum ve Picasso olarak kaldım.' Ben yalnızca var oldum ve benliğimle kalakaldım.

3 Kasım 2020 Salı

20072017

Anlatamadım bunca zaman. Ne kendime ne bir başkasına. Anlatacak hiçbir şeyi olmayan ancak susmaya vakit bulamayan biriyim. Psikolojime yenik düştüğüm anları gören, her anımı gözleyen, içimi bilen ancak hiçbir zaman anlamayan ve hiçbir zaman çaba harcamayan birinden kaçıyorum. Kendimden. Aynı anda kendimi arıyorum. Her gece yeni bir kişiliğe bürünüp her günümü onunla geçiriyor iyiye ulaşamadıkça vaçgeçiyorum. Her gece kendimi asıp, benliğime kavuşuyorum. Hiçbir sırrım yok ancak hakkımda bilmediğiniz çok şey var. Ben ölünce hakkımda öğreneceğiniz ve beni tanımaya başlayacağınız onca şey var ki içimde. Hiçbirini yazıya dökmeyi beceremiyorum. Uçağın arkasında uçan kuş gibiyim. Özgür ve farklıyım ancak yanlışın peşinden gidiyorum. İnandığım şeyleri gerçekleştiremiyorum. Kötü olaylara tanıklık edip, kalpsiz insanlarla yan yana yürüyorum. Bizi ıslayan şu yağmurda herkes bir yere kaçışırken kollarımı açıp gökyüzüne haykırıyorum. Tanrıma yalvarıyorum. Dünyayı durduramıyorum. Sisteme köle düşmemiş, ayak uydurmamış ve başkaldırmışım. Büyük kuralları çiğnemek için küçük kurallara uyuyor görünmüşüm. Kimsenin dinlemediği şarkılar yapmış, anlamı bilinmeyen diziler yazmışım. yaşamanın mümkün olmadığı bir gezegende yaşam mücadelesi vermişim. Tek başıma kurduğum örgütle azınlık durumuna bile düşmemiş, dışlanmışım, yenilmişim. Ölüm sarmaşık gibi beynimi saran hastalıklı duygulara tek panzehirken yaşamayı değil bu sefer ölmeyi denemişim. Hiç kimse tarafından anlaşılmamışım. Son mektubumda işte şimdi son cümlemde de siz insanlara seslenmişim : "Seviyorum dediğiniz insanların yalnızca dudaklarına değil bir de kalbine ses verin. Sevdiğinizin ölümüyle yaşamına ilk kez anlam katan bir insan olduğunu görmemek için. Yaşamama izin verin."

Yalnızlık.

     Sanırım bu kadarım. Birlikte yan yana uzanmış bulunduğumuz mekana önemini kaybettirip, dünyayı ve en çokta yaşamayı red edebileceğimiz bir anda gözlerine bakamadığım ve seni seyredemediğim için oturmuş gök yüzünün renk değişimlerini izliyorum. Belki de anlık sinirle bağırıp pişman olacağım biri olmadığı için, evde tek başıma kalmış, şarkı söylerken ya da tanrıma yalvarırken kısılmak zorunda kalıyor sesim. Kim bilir belki konuşacak kimsem olmadığı için bu kadar çay içiyor ve beni üzecek biri olmadığı için ağlamıyorum aylardır. Belki de etrafımda kimseyi göremediğim içindir gördüğüm halüsinasyonlar. Ben gerçektende buyumdur belki. Gerçekten bu kadar yalnızımdır. Ancak sana bir şeyi en içten hislerimle, öyle gelişi güzel olmasa da, oldukça rahat bir şekilde; tam da şu an, evet tek başıma oturmuş gökyüzüne açılan penceremde çayımı bitirirken söyleyebilirim ki bu yalnızlık benim benliğim. İnsanın istekleri doğrultusunda var olan iyi ve kötü kavramlarıyla da açıklarsak durumum oldukça iyi. Çünkü içtiğim şu çay benim en büyük zevkim ve baktığım gökyüzü en güzel manzaram. Yazdıklarım en güzel maceram ve hislerim en samimi olanlar ve ulaştığım şu konum gelebileceğim en iyi mertebe.

Perdeler ve Yaşam

Işık süzülüyor camdan odama. Dağınık eşyalar, loş bir ışık, karmaşık gökyüzü, kızıl gün batışı... Birazdan karanlık çökecek, evlerin ışıklar...